Adviescommissie wil illegale gokwebsites filteren

De Adviescommissie kansspelen via internet heeft onderzoek gedaan naar de regulering van kansspelen via internet, met het oog op een mogelijke verdergaande legalisering. De commissie adviseert het filteren aan de landsgrenzen van websites waar illegale gokspellen worden aangeboden.

De commissie deed, in opdracht van de Minister van Justitie, onderzoek naar de regulering van kansspelen op internet: Legalisatie van kansspelen via internet. Daarbij ging de commissie zoveel als mogelijk uit van de huidige doelstellingen in het huidige beleid: beperking van verslaving, consumentenbescherming en bestrijding van criminaliteit door een "nee, tenzij" beleid en het zoveel mogelijk kanaliseren van kansspelen. Behalve de legalisering van aanbod komt daarbij ook de handhaving aanbod.

De hoofdpunten met betrekking tot die handhaving:

Het handhaven van de Wet op de kansspelen heeft binnen de strafrechtketen een lage prioriteit. Dit geldt in versterkte mate voor kansspelen via internet. Het is onwaarschijnlijk dat hier binnen afzienbare tijd verandering in optreedt.

Daarom adviseert de Commissie voor het toezicht het accent te leggen op een gespecialiseerd bestuursorgaan dat beschikt over verregaande bestuursrechtelijke opsporings- en sanctiebevoegdheden.

Verder adviseert de Commissie het accentueren van het huidige ‘nee, tenzij’ beginsel door bij de huidige regimes expliciet te vermelden (hetzij via de vergunning, hetzij via regelgeving) of internetaanbod verboden of toegestaan is.

Tenslotte adviseert de Commissie om een wettelijk kader te scheppen voor het via een zwarte lijst laten blokkeren van dataverkeer, betalingsverkeer, en reclame van illegale aanbieders van internetkansspelen. 

Over dat laatste schrijft de commissie:

De derde component is het scheppen van de mogelijkheid om het verkeer tussen een aanbieder van illegale internetkansspelen en het Nederlandse publiek te blokkeren. Deze methode kan gebruikt worden tegen alle illegale aanbieders, maar zal in de praktijk vooral relevant zijn in de strijd tegen de in het buitenland gevestigde aanbieders. Het ondervangt namelijk het probleem dat een in het buitenland gevestigde illegale aanbieder zo moeilijk aan te pakken is.

Een illegale aanbieder in het buitenland is voor zijn relaties met de spelers afhankelijk van in Nederland gevestigde partijen. Het dataverkeer met een Nederlandse speler verloopt immers via een keten van internetbedrijven die eindigt bij de Nederland gevestigde Internet Service Provider (ISP) van die speler. Op vergelijkbare wijze lopen de financiële transacties tussen een aanbieder en een Nederlandse speler via een keten van financiële tussenpersonen die eindigt bij de Nederlandse betaaldienstverlener (bank of creditcardmaatschappij) van de speler. Ook werving en reclame gericht op het Nederlandse publiek kan dat publiek alleen maar bereiken via Nederlandse media of Nederlandse distributeurs. […]

Alle partijen aan de rechterkant van de ‘Nederlandse grens’ bevinden zich in Nederlanden kunnen dus in beginsel via het Nederlandse recht aangepakt worden. In sommige gevallen zal volstaan kunnen worden met een blokkering op individuele basis. In zekere zin voorziet de huidige Wet op de kansspelen al in iets dergelijks: artikel 1 lid b verbiedt het bevorderen (van de deelname aan illegale kansspelen) of ‘het daartoe voor openbaarmaking of verspreiding bestemde stukken in voorraad te hebben’. Dit geeft duidelijk aan dat het afsnijden van werving en reclame via een distributeur op zich al bestaat binnen het kansspelbestel; het is alleen nooit geïmplementeerd op een voor internet bruikbare wijze.

In incidentele gevallen zou blokkering plaats kunnen vinden via een last onder dwangsom. In andere gevallen zal het echter nodig zijn meer structurele maatregelen te nemen. Een voorbeeld hiervan is het Italiaanse stelsel van internetblokkering. Het is Italiaanse ISPs verboden om data door te geven van de internetsites op een ‘zwarte lijst’. Deze ‘zwarte lijst’ van illegale kansspelaanbieders wordt voortdurend geactualiseerd door de Italiaanse kansspelautoriteit.

Het zal duidelijk zijn dat dit stelsel niet helemaal waterdicht kan zijn. Een illegale aanbieder bijvoorbeeld telkens van internetsite wisselen. Maar het stelsel hoeft niet waterdicht te zijn: het hoeft alleen maar een zodanige hindernis op te werpen of zodanig irritant te zijn dat het Nederlandse publiek ervoor kiest zijn kansspelen te beoefenen bij legale in plaats van illegale aanbieders.

Hoewel de Adviescommissie deze blokkeringen ziet als een noodzakelijke weg, wijst ze erop dat het geen gemakkelijke weg is in verband met het maatschappelijk draagvlak.

Het rapport is overigens zeer leesbaar en met name hoofdstuk 6 is interessant.