Gebrek goede jurisprudentie notice and takedown

Afbeelding: Bullets van J. Rosenfeld | Licentie: CC BY

Door een gebrek aan goede jurisprudentie zijn internet aanbieders snel geneigd in het nadeel van haar klant te beslissen bij notice and takedown verzoeken.

In het artikel Nederlandse klokkenluiders vogelvrij op internet op Webwereld:

De reden dat isp’s en aanbieders van social media platformen en weblogs zonder tussenkomst van de rechter worden geconfronteerd met verzoeken, harde eisen soms, om naw-gegevens vrij te geven, ligt in het verleden. In 2005 kwam de Hoge Raad in de zaak van een postzegelhandelaar (Pessers) tegen internetprovider Lycos tot de opmerkelijke uitspraak dat providers “indien er duidelijk sprake is van onrechtmatige daad” zonder meer de personalia van de overtreders moeten vrijgeven.

Nu ligt de beoordeling van een verzoek tot vrijgave van de identiteit van bloggers bij de isp’s of platformaanbieders. En dus ligt de weg open voor willekeur. “Het hangt ervan af hoe principieel de isp is”, zegt Antic. […] Beide zijn het er over eens dat “Lycos/Pessers” een monstrum is, waarmee een “onwenselijke situatie is ontstaan. Er is nu totaal geen zicht op wat er gebeurt, of het allemaal juridisch houdbaar is”, zegt Engelfriet. “Het CBP eist bijvoorbeeld dat de betrokken eindgebruiker wordt ingelicht, maar dat gebeurt vaak niet.” De mogelijkheid tot misbruik van de door de Hoge Raad gegeven ruimte door valse claims in te dienen, is duidelijk aanwezig. “Er zijn isp’s die er geen tijd aan willen besteden en zonder de waarheid van de claim te onderzoeken een website op zwart gooien.”

Vorige week luidde Frank La Rue, mensenrechtenrapporteur van de VN, de noodklok over misbruik van de zogenaamde Notice & takedown procedure, waarbij een isp na een klacht content of een hele site offline haalt (of niet). Ook in Nederland bestaat een dergelijke procedure sinds 2008, een overeenkomst van stichting Brein met de hosting providers.

Volgens de VN wordt dit systeem door staten en private personen veelvuldig misbruikt. Isp’s hebben de neiging blind gehoor te geven aan dergelijke verzoeken, omdat ze geen risico’s willen lopen aansprakelijk te worden gesteld. En degene die de vermeend onrechtmatige content online heeft gezet, kan zich nauwelijks verdedigen, constateert La Rue.